Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Από τον ένα έρωτα στον άλλο

Είχα πει σε προηγούμενες αναρτήσεις μου για μια σχέση έρωτα και ζήλιας που ήταν στην ζωή μου εδώ και 3 χρόνια. Με αρκετά καλές στιγμές και αρκετά ζηλιάρικες σε σημείο τρέλας. Πριν 2,5 μήνες υπήρξε ένας χωρισμός ο 3ος σε 3 χρόνια αλλά πολύ σύντομα τα ξαναβρήκαμε. Το γιατί τα ξαναβρήκαμε θα έλεγα ότι μετά από 3 χρόνια νιώθεις τον άλλον κομμάτι της ζωής σου, σαν καθημερινή συνήθεια, μάλλον κακή γιατί αυτές είναι που κόβονται δύσκολα. Παρόλα αυτά εδώ και σχεδόν 8 μήνες οι κρίσεις ζήλιας της με είχαν ξενερώσει, είχα αρχίσει να απομακρύνομαι αλλά δεν μπορούσα να το κόψω... Όμως ο καιρός έχει γυρίσματα, μια έκρηξη ζήλιας το προηγούμενο Σάββατο με μετασεισμικές δονήσεις την Κυριακή με έπεισε να πω το τέλος. Μέχρι τώρα οι χωρισμοί ξεκίναγαν από εκείνη, εκείνη έφευγε και προφανώς εγώ σαν το παιδάκι που του παίρνουν το παιχνιδάκι του έτρεχα να την ξανακερδίσω και το κατάφερνα! Τώρα όμως εγώ είπα το τέλος, ήξερα ότι δεν πάει άλλο από καιρό, ότι αυτές οι σκηνές παθολογικής πλέον ζήλιας δεν θα έχουν καλό τέλος. Το δέχτηκε, μου είπε ότι δεν περίμενε ποτέ ότι θα της έλεγα εγώ να χωρίσουμε, της εξήγησα ότι δεν βγάζει πουθενά και της άφησα μια κοινωνική σχέση ανοιχτή.

Ανήμερα της καθαρής δευτέρας μου στέλνει ένα email λέγοντας μου μεταξύ άλλων ότι "δεν υπάρχω για αυτήν και δεν υπήρξα ποτέ", πήρε πιθανότατα το αίμα της πίσω ή έτσι πιστεύει.
Πέρασε η μέρα, πέρασε η εβδομάδα, δεν μιλήσαμε καθόλου. Αν μου έλειπε ? Ναι μου έλειψε η συνήθεια, το τηλεφώνημα το πρωινό για καλημέρα, το τηλεφώνημα το βραδινό για καληνύχτα, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα άλλο. Σίγουρα έπαιξε ρόλο φαντάζομαι ένα φλερτ που ξεκίνησε πριν μια εβδομάδα και αυτήν εδώ το κυνήγησα αρκετά, αλλά κάθομαι και σκέφτομαι ότι αν μου είχε μείνει ένα ισχυρό συναίσθημα για την προηγούμενη, θα είχα ανακαλέσει, θα την είχα πάρει τηλέφωνο (ίσως και αυτή αυτό να περιμένει)...

Ξημερώνει αύριο μια νέα εβδομάδα, θέλω να σκέφτομαι μόνο την νέα δουλειά μέσα σε μια νέα σχέση που αρχίζει και με γεμίζει, δεν θα έλεγα ότι είμαι ερωτευμένος, περνάω καλά όμως και βασικότερο από όλα η νέα σχέση δεν με πιέζει.